در پی تغییرات اخیر در ترکیب سهامداری و موازنه قدرت مدیریتی پتروشیمی مروارید، هلدینگ پتروفرهنگ با وجود در اختیار داشتن حدود ۴۶.۵ درصد از سهام این شرکت و جایگاه سهامدار اصلی، عملاً کنترل مدیریتی خود را از دست داده و دیگر نقش تعیین‌کننده‌ای در اداره این مجموعه ندارد.

بررسی تحولات سهامداری نشان می‌دهد که در مقطعی حساس، شرکت سرمایه‌گذاری اهداف با خرید سهام از صندوق بازنشستگی و همچنین بخش‌هایی از سهام وابسته به تاپیکو، توانست وزن مدیریتی خود را افزایش داده و دست بالا را در ساختار تصمیم‌گیری پتروشیمی مروارید به دست آورد. این در حالی است که پتروفرهنگ، علی‌رغم برخورداری از سهم بالا و امکان تثبیت یا تقویت جایگاه کنترلی خود، وارد میدان خرید نشد و عملاً نظاره‌گر تغییر معادلات مدیریتی باقی ماند.

کارشناسان بازار سرمایه و صنعت پتروشیمی، این رخداد را نتیجه یک اشتباه استراتژیک جدی از سوی مدیران پتروفرهنگ می‌دانند؛ اشتباهی که نه از جنس کمبود منابع، بلکه ناشی از انفعال در تصمیم‌گیری و فقدان استراتژی فعال سهامداری بوده است. در شرایطی که امکان حفظ مدیریت وجود داشت، فرصت‌سوزی مدیریتی باعث شد یکی از مهم‌ترین دارایی‌های این هلدینگ از دست برود.

در این میان، اکنون نگاه‌ها متوجه علی صادقی، مدیرعامل صندوق ذخیره فرهنگیان است؛ نهادی که پتروفرهنگ به‌عنوان یکی از بازوهای اقتصادی آن فعالیت می‌کند. پرسش اساسی اینجاست که آیا مدیریت صندوق قصد دارد برای وضعیت نگران‌کننده پتروفرهنگ، اصلاح مسیر و بازنگری در تصمیمات کلان مدیریتی چاره‌ای بیندیشد، یا قرار است روند فعلیِ از دست رفتن کرسی‌های مدیریتی و فرصت‌های راهبردی همچنان ادامه پیدا کند؟

از دست رفتن مدیریت پتروشیمی مروارید صرفاً یک جابه‌جایی سهام یا تغییر در ترکیب هیئت‌مدیره نیست؛ بلکه هشداری جدی درباره نحوه اداره دارایی‌های متعلق به فرهنگیان و ضرورت پاسخگویی مدیرانی است که با تصمیم یا عدم تصمیم خود، سرنوشت سرمایه‌های بزرگ را رقم می‌زنند.

اکنون پتروشیمی مروارید وارد فصل تازه‌ای از حیات مدیریتی شده است؛ فصلی که در آن پتروفرهنگ با وجود سهم بالا، نقش تماشاچی را ایفا می‌کند و مدیریت در اختیار بازیگرانی قرار گرفته که به‌موقع تصمیم گرفتند و اقدام کردند.