پایگاه خبری هنر هشتم:// جامعه ای که (امید) دارد، شاید بی درد نباشد، اما زنده ست. راه می رود، نفس می کشد و می داند صبح بهاری، حتی اگر دیر، بالاخره از راه می رسد. از نگاه فراز قورچیان مدیر موًسسه من حقیقی، امیدبخشی به جامعه، یعنی باور به اینکه هنوز می شود ساخت، هنوز می شود ایستاد.

پایگاه خبری هنر هشتم ://

مـــــــرده را زنده کن

وقتی همه چیز به رنگ زرد و خاکستری ست، وقتی فصل زمستانت کش دار و طولانی میگذرد، وقتی شانه ها خسته اند و مهربانی، غریبه ای ست که در شهر پرسه میزند،(امید) چراغی ست هرچند کوچک که می تواند نور را به مهمانی یلدا بیاورد.

جامعه ای که (امید) دارد، شاید بی درد نباشد، اما زنده ست. راه می رود، نفس می کشد و می داند صبح بهاری، حتی اگر دیر، بالاخره از راه می رسد.
از نگاه فراز قورچیان مدیر موًسسه من حقیقی، امیدبخشی به جامعه، یعنی باور به اینکه هنوز می شود ساخت، هنوز می شود ایستاد.
او می گوید: اکسیر (امید) را در خانه و خانواده ات بپاش.
بگذار همه بفهمند که می توان حتی با یک لبخند، بذر بودن و زیستن را درجهان رشد داد. مقصد و هدف زندگی را شاید نتوان یک شبه عوض کرد اما مسیر زندگی ات را با امید می توانی عوض کنی.
به اعتقاد او، نود و نه درصد شک و ناامیدی را یک درصد (امید) میتواند خراب کند و از بین ببرد.
ناامیدی، باید شفا پیدا کند، ناامیدی شفا نیافته، ایمان فعال را در جامعه می خشکاند و نور را در دلها بی رمق می کند.
شعار قورچیان در این مورد این است: یک قدم دیگه بردار، یک قدم دیگه بردار و امیدت را زنده کن…